شاید پست نهایی! ( فعلا)
سلام بر بیننده های احتمالی. شرمنده از اینکه در این مدت مطلبی برای ارائه نداشتم. دیدار دوباره وطن فرصت نوشتن را بکلی از ما گرفت و باید بروی و از دست بدهی تا قدرش بدانی. وطن را می گویم. غریب مفهومی است. حالا فکر نکنید مثلا در مقایسه با هندوستان چنین می گویم. خیر. آشنایی داریم در خود واشنگتن، وضع مالی مطلوب و برای خود دم ودستگاهی دارد. اما دلش برای ایران پرپر می زند. ایرانی هرجای دنیا باشد اول ایرانی است، بعد هر چیز دیگر.
جای شما خالی بود در گشت و گذاری که داشتیم. جنگلهای زیبای شمال که بزرگ صورتگر هستی هر برگ آنها را به رنگی در آورده بود! و واقعا باید پاییز را در شمال ایران درک کنی! همه چیز رنگ پاییز دارد. از قار قار کلاغها گرفته و سر و صدای مرغان مهاجر تا خروش پاییزی خزر! و این خزر! که داغ دلمان تازه میشود هرگاه بر ساحلش می ایستیم! که آقا نخواستیم سهم 50 درصدی را اگر مردید به این ساحل برسید! چه می شود مگر استراحتگاهی و مرکز تفریحی و پلاژی! تا مگر آن پیرمرد شمالی در بعد از ظهری خفتن خورشید را در دل خزر نظاره کند و کودکان بر ماسه های آن بازی کنند و ... . بگذریم.
خلاصه خیلی زود گذشت به چشم بر هم زدنی! و آنگاه که ما می آمدیم سردار رادان و یارانش غیورانه با چکمه پوشان مبارزه می کردند تا نکند آرمانهای انقلاب و اسلام از جایش تکان بخورد!!! و من باخود می گفتم هی هی هی.... فردا است که تایمز آف ایندیا عکسش را بیاندازد و باز مسخره شویم! ( این دوست ما آرمان یا همان مقداد همتی در وبلاگ ذیغار مطلبی نوشته و طرح عملیات مبارزه با مافیای زر و زور را مطرح کرده! طفلکی نمی داند مشکل در چکمه است نه مافیا! باور نداری از 110 بپرس!) سردار رادان! اشتباه گرفته ای! دشمن اصلی با چکمه هایش خیلی وقت است کمر ما را له کرده! تو گیر داده ای به چکمه زنانه!
در پایان اینکه امتحانات نزدیک است و ما هم در این چند وقت همه اش تنبلی کردیم! وبلاگ گردی و وبلاگ خوانی هم رویش دیگر شده قوز بالا قوز. دلم نمی آید مثل برخی دوستان کرکره را کلا پایین بکشم ولی گویا باید به وضعیت هایبرنیت!!!! برویم! یعنی آن قرار هفته ای یک پست و گاهی دو پست در شب چهارشنبه تا اطلاع ثانوی از درجه اعتبار ساقط است. خلاصه به بزرگی خود ببخشید و ما را حلال کنید. دعا فراموش نشود! به قول مقداد همین حالا دعایمان کنید.
یا علی 